30-09-07

Verkleuring bij hydrangea's

 

Homigoverkl


In de herfst is de verkleuring van bloem en blad  bij hydrangea's een extra bonus. De meeste serrata’s bloeien niet zo lang als de hortensia’s met bolvormige bloemen. Dat komt mede omdat de schermbloemigen na de bloei van de randbloemen die de insecten naar de plant gelokt hebben, hun energie gaan steken in de zaadvorming van de kleine vruchtbare bloemen in het midden. De lokbloemen draaien dan om en beginnen van kleur te veranderen. Dat gebeurt, afhankelijk van de bloeiperiode, al in volle zomer, zodat in de herfst de lokbloemen vaak al verschrompeld zijn. Daar staat tegenover dat het  blad van serrata’s vaak wel heel mooi rood verkleurt, terwijl sommige, zoals H.serrata ‘Blue Bird’, nog vrij veel nieuwe bloemen geven. Bij de macrophylla’s, vooral die met bolvormige bloem maar ook bij de lacecaps, zie je soms prachtige verkleuringen, en hoe blauwer de bloem was, hoe donkerder bordeauxrood de herfstkleur. Roze of mauve bloemen worden eerder steenrood. Ik vind ook de groen-grijze kleur van ‘Blaumeise’ heel mooi (hieronder links boven), en het lichte groen van bijvoorbeeld ‘Otaksa’ (rechts).Verder, steeds van links naar rechts: 'Ayesha' en 'Veitchii', 'Kluis Superba' en 'Admiration', 'Homigo' en 'Blue Bird'.
De variëteiten ‘Homigo’ en ‘Hopaline’ waarvan de veredelaar de verkleuring sterk in de verf zet, zijn bij mij  eind september alleen nog maar aan de rand van de bloem rood aan het worden. Ze vertonen geen tekenen van verdroging of verrotting, hoeveel het ook regent. De bloemen staan in enorme koepelvormige schermen; bij 'Homigo' zijn ze groot en hebben een getande rand terwijl de individuele bloemetjes van 'Hopaline'  veel kleiner zijn. Ze zijn heel mooi als ze nog kleur hebben, en ook als ze daarna groenig worden. Hun zusje ‘Hobergine’ lost de verwachtingen niet in: de kleur is bij ons in de tuin een dof donkerroze, zonder een spoor van aubergine, ondanks toediening van aluminiumsulfaat vorig jaar september en dit voorjaar. De bloem is ook niet interessant van vorm, en ik heb evenmin iets gezien van mooie najaarsverkleuring. Maar hydrangea’s hebben de naam een paar jaar te moeten staan voor je de kleur kunt beoordelen, dus vooralsnog krijgt ze het voordeel van de twijfel. Je hoort wel eens zeggen dat de leden van deze serie minder winterhard zouden zijn. Benieuwd hoe ze zich gedragen als het nog eens stevig zou vriezen.


 

'Hopaline', eerste fase

 

'Hopaline', tweede fase

 

 

 

 

 

'Hopaline', derde fase

27-09-07

De Hydrangea's

 Love you kiss

Links van het huis komen we bij een tuingedeelte dat als overgang tussen voor- en achtertuin aanvankelijk heel sober werd gehouden, met enkele bomen en klimop als bodembedekker. De ligging aan de noordkant van het huis is echter zeer geschikt voor hydrangea’s. We hebben er weliswaar een tiental staan aan de voorzijde van het huis, op het westen, maar in volle zomer krijgen die toch nog (te) veel zon, met verschroeien van de bloemen tot gevolg. In de lente van 2005  hebben we daarom aan de noordkant een  groepje H.m. ‘Blaumeise’ aangeplant, samen met een H. macr. ‘Mariesii Grandiflora’ (‘White Wave’). Ik wilde graag blauwe lacecaps en ‘Blaumeise’ heeft de naam gemakkelijk te blauwen, wat ook zo bleek te zijn. Maar van hydrangea’s krijg ik nooit genoeg, en als je eenmaal geinteresseerd raakt, zie je zoveel moois dat je óók zou willen hebben … De groep werd dan ook vrij snel uitgebreid met een aantal andere cultivars, zowel van de alleroudste, zoals ‘Otaksa’ (links onder) als zeer recente zoals ‘Hopaline’  (links boven) of ‘Lady Fujiyo (midden rechts). Rechts boven staat 'Lilacina' en rechtsonder 'Blaumeise'.

 



‘Otaksa’ is voor mij zo aantrekkelijk vanwege zijn delicate kleur, zowel wanneer hij roze is als wanneer hij meer naar het blauwe gaat. Bovendien raken de bloemblaadjes elkaar vrijwel niet, wat de bol iets luchtigs geeft. Datzelfde zie je ook bij  ‘Lilacina’ (boven rechts) maar daar is  het vooral het witte hartje dat ik hartveroverend vind (maar dat verdwijnt als de bloem ouder wordt) samen met de fel ingesneden randen van de bloemblaadjes. ‘Otaksa’ is een van de eerste hydrangea’s die vanuit Japan in Europa werden ingevoerd, in dit geval door Philipp von Siebold in 1830. Hij noemde de plant naar een jongedame, tenminste… Het meisje in kwestie heette Taki Kusumoto. In die tijd was het gebruikelijk als je een dame voorstelde, de naam vooraf te laten gaan door “O”, wat “de edele, de geachte” betekent, en te laten volgen door “San”: mevrouw. “O Taki San” dus. Maar Von Siebold had verstaan “Otaksa” en dat werd dan ook de naam van de plant. (Corinne Mallet, Hortensias et autres Hydrangea, Volume 2). Alleen al om het verhaal zou je de plant kopen. 

Wat ik ook boeiend vind is het grote verschil tussen de bloemblaadjes van de steriele bloemen: groot of klein, enkel of dubbel, getand of glad, drie, vier of vijf per bloem. Hier zien we onderaan vlnr op de onderste rij bloemetjes van ‘Cassiopée’, ‘Nadeshiko’, ‘Tovelit’, ‘Kardinal’ en ‘Blaumeise’. In het midden: ‘Love You Kiss’, die ook op de grote foto hierboven staat, ‘Zeizig’ en ‘Lilacina’ terwijl helemaal bovenaan twee bloemetjes van ‘Mariesii Parfecta’, ook bekend als ‘Blue Wave’, pronken. De bloemen van H. m. 'Brympton Mauve' bedekken bijna de hele handpalm!

Ondertussen was ik lid geworden van de vrienden van Shamrock, de hydrangeacollectie van Corinne en Robert Mallet in Varengeville (Fr), en kreeg na een bezoek steeds enkele stekken mee. Zo zijn een aantal minder gebruikelijke cultivars in de tuin terecht gekomen, zoals de fors groeiende ‘Nadeshiko’. Een ongelooflijk mooie plant, met helder witte, sterk getande bloemblaadjes en prachtig donkerblauwe fertiele bloemen in grote schermen. Ik heb de stek in augustus 2004 gekregen, en in de lente van 2006 in de tuin geplant. Datzelfde jaar hadden we zeker een tiental bloemen. Dit jaar waren de fertiele bloemen echter roze, en ook de witte lokbloemen kregen een roze tint. Onze grond is lichtjes zuur, dus toediening van aluminiumsulfaat  begin september, en nog eens in maart) zou moeten helpen.

In totaal staan er in de tuin ruim 70 hydrangea's waarvan meer dan 50 verschillende. 



  


26-09-07

De rode border

rodeborder copy
Het pleintje voor de garage wordt afgesloten met een border in warme kleuren: rood, geel en een toets oranje. Een zuiver rode border oogt naar mijn smaak te somber, dus zit er ook hier en daar wat geel in, vooral in volle zomer. Donkerbruin blad (o.a. van de Pruikenboom, canna’s en de Dahlia ‘Bisshop of Llandaff) herhaalt de kleur rood op een meer bescheiden wijze, terwijl het grijze blad van Macleya , samen met het groene blad van de andere planten, juist voor een contrast zorgt . Dianthus barbatus ‘Nigricans’ en Potentilla  ‘Gibson’s Scarlet’ zijn de eersten die in de vroege zomer hun bloemen openen, gevolgd door een ouderwetse hemerocallis zonder naam die ik ooit gekregen heb, en twee rozen, ‘Eye Opener’ en ‘Ville d’ Ettelbrouck’. De eerste heeft kleine enkele bloemen met gouden meeldraden. Beide rozen verkleuren niet naar rozerood als de bloemen verouderen en gaan dus niet vloeken met oranjerode tinten om hen heen, zoals die van de mooie Crocosmia ‘Lucifer’. Vanaf juli zetten dan hoge lobelia’s, dahlia’s en canna’s dit hoekje in vuur en vlam. Wie ’s morgens de garagepoort opent, krijgt meteen een energie-injectie. Tot diep in de herfst blijft de border zorgen voor kleur: zo wordt het blad van een Viburnum plicatum diep donkerrood, terwijl hij voor de tweede keer bloeit. De verdroogde bloemschermen van de eerste bloei worden rood/geel. De dahlia,  canna’s, een nog jonge Sedum ‘Red Cauli’ en Panicum virgatum ‘Rehbraun’ zorgen  tot aan de eerste vorst voor “rood”, samen met een vaste Fuchsia ‘Ricartonii’  (of F. magellanica ?) die dertig jaar geleden meekwam uit de tuin van mijn moeder.

   

 

12:44 Gepost door Els in Rood, rood en rood | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vaste plant, rozen |  Facebook |

25-09-07

De voortuin

 

De voortuin

 

Als je aan het einde van de grindweg links indraait, zie je links en rechts  gemengde borders met heesters en vaste planten. Enkele jaren geleden  deed  een  flinke storm een grote boom van de buren in onze tuin belanden. Hij sleurde een aantal heesters in zijn ondergang mee.Toen alles was opgeruimd bleef er een leegte over, maar ook genoeg licht om aan klimrozen te durven denken.  Langs de rand staan najaarsbloeiers: asters, sedums, fuchsia’s en grassen, terwijl stekken van buxus langzaam uitgroeien tot vierkante blokken die in de winter voor wat vorm moeten zorgen. De primula’s die ik hier jaren geleden, na gedane dienst in huis, heb uitgeplant, zorgen in het voorjaar voor kleur. Tegen het huis aan bloeien de azalea’s. Tussen de struiken is hier en daar een doorzicht naar de achtertuin.

 

 

 

 

 

 

 

Langs de toegang tot de voordeur hebben enkele hydrangea’s een plaatsje gevonden. Van januari tot april groeien er tussen hun kale takken Helleboris orientalis-hybriden, die in februari/maart het gezelschap krijgen van krokussen.

 


 

           
 
 
 
 
 
Eind september ziet dat er dan zo uit:
                                         

21:10 Gepost door Els in De voortuin | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hydrangea, grassen |  Facebook |

17-09-07

Andere rozen

13
Behalve moschata's en Austinrozen staan er in de rozenborder nog een aantal andere. 'Cardinal de Richelieu' bijvoorbeeld. Deze gallicaroos is rond 1840 ontwikkeld door Louis Parmentier uit Edingen, hier in vogelvlucht slechts 20 km vandaan.  Alleen dat is al een reden om hem in de tuin te willen: echt een produkt van eigen bodem. Het is bovendien een roos met een speciale, dieppaarse kleur. Hij bloeit maar één keer, maar de goed doorbloeiende moschatahybriden die er naast staan zorgen er voor dat dat nauwelijks opvalt. 'Pierre de Ronsard' (boven) is dan weer een moderne roos. Prachtige knoppen ontwikkelen zich tot dikke, dikke rozen. Regenweer is natuurlijk funest voor dit soort bloemen, maar in een niet te slechte zomer zijn ze prachtig. Er bestaat ook een klimmende variant. Beide zijn ook onder de naam 'Edenroos 88' op de markt.
Natuurlijk ontbreekt ook Louis Lens' 'Rush' (linksboven) niet: altijd bloemen, nooit problemen. Het feest begint al als de kleine donkerrode knoppen verschijnen. Ik heb ook een zwak voor 'Louis' Double Rush' (rechts): mooi rood blad en dubbele bloemen die mooi naast elkaar aan de takken zitten: je hoeft er dus niet ééntje van te missen. 'Sharon's Love', ook van Lens(linksonder), strijdt met 'Sally Holmes' om de titel van "mijn favoriete roos". Het zijn de prachtige meeldraden  van beide rozen die me zo aanspreken.  'Sharon's Love' heeft die waarschijnlijk geërfd van haar "vader", de roos 'Maria Mathilda'. In mijn tuin in 'Sharon's Love' jammer genoeg maar een zwakke groeier. De foto ernaast is 'Cardinal de Richelieu'.

 

17:33 Gepost door Els in Rozen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rozen |  Facebook |

07-09-07

De mooiste roos

Sally Holmes 1

Als ik maar één roos in de tuin zou mogen hebben, dan zou de keuze vermoedelijk vallen op 'Sally Holmes'. Bij ons is het een struik van ruim een meter breed en hoog, met gezond blad. Hoewel er na de eerste, overvloedige bloei regelmatig nieuwe bloemen verschijnen, is er toch een tweede algehele herbloei tegen het einde van augustus. De  enkele, witte bloemen staan in grote trossen en hebben goudgele meeldraden. De knoppen zijn zalmroze, en perfect gevormd. Een ontroerend mooie roos, om stil van te worden...

Sally Holmes

10:20 Gepost door Els in Rozen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rozen, sally holmes |  Facebook |

04-09-07

De Austin-rozen

bloemvorm A. Darby

Tussen de moschatahybriden staat een aantal rozen van David Austin. 'Mary Rose', bijvoorbeeld, en 'Redouté', 'Geoff Hamilton' en de oudere 'Chianti'. Die laatste bloeit maar één keer, maar de bloemen hebben zo'n intens wijnrode kleur dat ik dat voor lief neem. Spijtig genoeg is deze roos bij ons gevoelig voor sterroetdauw.  De absolute topper is evenwel 'Abraham Darby' (zie foto hierboven, gemaakt door mijn nichtje Jane) met magnifieke bloemen in een warme oranjeroze tint en een intense geur. Hoewel de plant gevoelig is voor roest, lijdt ie er niet echt onder. Op andere plaatsen in de tuin staan nog meer Austinrozen, en over het algemeen doen ze het hier goed. De grote foto hieronder is 'Geoff Hamilton', rijk bloeiend (mits goed gevoed) en heerlijk ruikend.(grote foto; daaronder nog twee thumbnails, Mary Rose en Redouté)

 

Geoff Hamilton                                                                                                                       De kleine foto's tonen rechts  'Mary Rose' en links 'Redouté'

16:42 Gepost door Els in Rozen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: austin, rozen |  Facebook |

02-09-07

De moschatahybriden

Francoise Drion

De moschatahybriden
Of muskushybriden, zoals de Nederlanders zeggen. Met hun sierlijke groei en hun grote trossen bloemen op elegant overhangende takken zijn het ideale heesters. Wij hebben ze langs de oprit aangeplant, met hier en daar enkele grootbloemige rozen ertussen. De meeste van de moschata's zijn van Louis Lens, zowel oudere (zoals ' Violet Hood') als 'Heavenly Pink', 'Apricot Bells' of 'Françoise Drion' uit de late jaren 90. Ik vind ze allemààl mooi, maar de witte 'Merle Blanc' met zijn mooie meeldraden en de tere roosjes van 'Heavenly Pink' zou ik niet graag missen! 'Françoise Drion' (foto hierboven) veroudert bovendien heel mooi: de bloemblaadjes verdrogen en bedekken elkaar niet meer, maar ze behouden hun kleur (bovenste foto hieronder). Ze staan bovendien in enorme trossen. 'Easy to cut' (tweede foto) is met zijn rechtopgaande groei een buitenbeentje. De bloemen staan, net als bij 'Bouquet Parfait'(derde foto),  in dichte trossen. En 'Mozart' (rechts onder) is de kampioen van het doorbloeien

16:20 Gepost door Els in Rozen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: moschatahybriden, rozen |  Facebook |