11-10-07

De banaan

 

banaan, lente
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Het pad dat tussen de dubbele border doorloopt, komt uit op een rond grindterras onder een Juglans nigra, de Amerikaanse (of zwarte) notelaar. Dat is een heel prettige schaduwboom. Bij tropische dagen, als het ook onder een zonnescherm nog veel te warm is, zitten we hier merkbaar frisser. Het bladerdek is niet helemaal gesloten en laat voldoende licht door. De zon komt hier alleen ‘s avonds laat, en dan nog alleen in juni en juli. Het is ook plezierig om de tuin vanuit een andere hoek te bekijken. We zitten hier vlak bij “de banaan”, onze schaduwborder, die zijn naam aan zijn vorm te danken heeft. In dit perk komt praktisch nooit direct zonlicht als de bomen eenmaal in blad staan, maar anderzijds is de schaduw ook vrij licht omdat het voornamelijk berken zijn die het zonlicht filteren. Heel wat planten groeien en bloeien  hier prima, op voorwaarde dat ze voldoende vocht krijgen. Dat is wel eens een probleem, omdat de berken met hun uitgebreide wortelgestel zich eerst bedienen. 
De banaan is in mei en juni op zijn mooist, als het jonge blad van hosta’s, Tiarella cordifolia, Salomonszegel en dergelijke nog niet (te veel) te lijden hebben gehad van grote hitte of een slakkenplaag. Bij de hogere planten vind ik het jonge, bewasemde blad van Kirengeshoma  erg mooi, en blad én pluimen van de gewone geitenbaard, juist voor de bloemen helemaal open gaan. Er staat ook vingerhoedskruid, en sinds jaar en dag ook een flinke pol Campanula lactiflora, ooit uit zaad opgekweekt. De ranke Thalictrum rochebrunianum zorgt maandenlang voor slanke donkerpaarse stengels met lichtpaarse bloemetjes die mooie meeldraden hebben. Geranium nodosum met zijn mooie glanzende blad zorgt lager bij de grond voor lichtpaars, de hele zomer lang, en eind september verschijnt dan Aster ageratoides ‘Asran’, samen met late akonieten.  

Natuurlijk telt de border ook enkele hydrangea’s, wat dacht u. De eerste Hydr. ‘Veitchii’ die ik ooit had, werd hier een enorme struik, maar ging daarna dood. Gelukkig had ik het jaar daarvoor stekken genomen, zodat ik op een andere plaats opnieuw kon beginnen. Een paar jaar geleden heb ik een stek daarvan weer op de plaats van de eerste teruggeplant, maar waarschijnlijk is het wortelgestel van de berken ondertussen verder naar voren gekomen, onder de banaan, want ‘Veitchii’ doet het daar niet goed. H. ‘Izu no Hana’ wil wél, en de mooie kleur paars-roze bevalt me zeer. H. aspera sargentiana met zijn grote fluwelen blad is een mooie bladplant, maar vraagt wel tijdig een gieter water.

 

Achter en opzij van de schaduwborder groeien vele narcissen in groepjes in het gras. In maart is het een idyllisch zicht. De opgroeiende planten van de banaan verstoppen daarna hun afstervend loof. Tot juni slalommen we er met de grasmachine tussendoor, pas dan wordt alles afgereden.

 

 

15:59 Gepost door Els in De banaan | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hydrangea, vaste planten, schaduwtuin |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.