10-10-07

De dubbele border

 

P1010008 copy

 

 

Vanuit de witte tuin kun je (minstens) twee kanten op: via de houten trapjes naar het hoger gelegen gazon, om van daaruit de grote dubbele border te bekijken, of het pad  -dat dwars door de border loopt- verder volgen naar het terrasje onder de notelaar, om vandaar het grasveld op te draaien. De overheersende kleuren zijn hier paars, blauw, violet en roze, met wat grijs en wit. Het is de oudste border van de tuin, aangelegd in 1993. Ik had de paarse border in Sissinghurst gezien, en de grote border bij Mevrouw van Bennekom in Veere: prachtig allebei, van kleur en vorm, m.i. bestaan er geen mooiere. Maar onze border krijgt pas ‘s middags zon, en in de schaduw oogt donkerpaars gauw…donker. Meer roze was dus nodig, en grijs, maar merkwaardig genoeg wil een plant als Artemisia ludoviciana die elders in de tuin woekert, het hier niet doen. Ik wilde persé een vasteplantenborder: die ademt een bepaalde sfeer uit die verstoord wordt door heesters. Vind ik. Na meer dan 10 jaar verplanten, herschikken, proberen en corrigeren  begin ik tevreden te zijn met wat het geworden is. Meestal. Ondertussen  is er één roos in geslopen, ‘Gertrude Yekill', en eigenlijk vraag ik me ieder jaar af of ik die er niet beter uit zou gooien: te zwaar en te stijfjes. Ik ben wel tevreden met de clematissen die voor hoogte zorgen: tegen de achtergrond van het meters hoge talud mag dat wel. En de laatste twee jaar (waarin de belangrijkste tuinvraag was: waar vind ik nog een plaatsje voor een hydrangea) heb ik ook een aantal hydrangea’s aangeplant: die zie je alleen als je over het pad loopt; vanop het terras  en het gazon zijn ze niet zichtbaar. En hoe dan ook vind ik de lacecaps en voorral de serrata’s prima passen in een vasteplantenborder.

  

 
 

In de vroege zomer is de border mooi omdat iedere plant dan nog op de hem toegemeten ruimte staat, en bepaalde effecten die ik wil bereiken met vorm en kleur ook inderdaad zo overkomen. Later, als het eens flink gestormd heeft of planten als geraniums zich nonchalant door hun buren heen hebben gewerkt, overheerst een indruk van rijkdom en overvloed.  Door zijn ligging tegen het talud aan, krijgt de border pas na de middag zonlicht. Daardoor reiken de bloemen allemaal naar vóór. Het is dus nodig voldoende te steunen. Een ander probleem is fotograferen: mét zon is het contrast met het donkere talud groot, zonder zon zijn sommige hoeken te donker.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hieronder een hoek van de border midden zomer, half september en half oktober. In het najaar harmoniëren asters, akonieten en persicaria’s mooi met het verkleurende blad van de bomen op de achtergrond.

        

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 De border blijft nog even staan, tot nachtvorst de meeste planten veranderd heeft in een zwarte brij. Dan haal ik de resten weg en breng een laag compost aan. Ik denk dat rot materiaal geen enkele winterbescherming biedt, en het “feeërieke uitzicht “ na nachtvorst of ijzel heb je ook maar één keer. Bovendien kan blad met meeldauw (asters, monarda’s) dat te lang op de plant blijft staan het vroeg uitlopende nieuwe blad aantasten. Weg ermee dus, na die eerste vorst. Een lekker ouderwets opgeruimde border voorzien van een laag compost is ook mooi!

17:00 Gepost door Els in De dubbele border | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vaste planten |  Facebook |