21-10-07

De gele border

 

Gele border 2  copy

 
 
Opzij van het huis ligt een gele border, gedeeltelijk tegen de zuidmuur van het huis, gedeeltelijk tegen een groep heesters en bomen die dit stuk tuin afschermen van de oprit. Er bestaan veel  vaste planten met gele bloemen. In tegenstelling tot de verschillende roodtinten  combineren de gelen onderling meestal heel goed. Behalve de tint kan ook  de bloemvorm heel verschillend zijn: de verticale lijnen van Sisyrinchium, Ligularia, Phlomis of Lysimachia, de horizontale van Achillea en Anthemis, naast de luchtige wolken van de hoge Thalictrum en de lage Alchemilla mollis. Zoals in alle borders is ook hier gezocht naar planten met mooi blad, dat het hele seizoen goed blijft. Met name Lysimachia ciliata ‘Firecracker’ is in dat opzicht een dankbare plant: in de lente komt hij op met donkerbruine rozetten en groeit snel uit tot 80 à 100 cm hoogte; dan verschijnen de zachtgele bloemen. Die zien er uit als die van de bekende puntwederik, Lysimachia punctata, maar de kleur is zachtgeel, en de bloemen staan meer verspreid. De plant bloeit maanden, en tegen het begin van de herfst komen er kleine roodaanlopende zaaddoosjes. Hij houdt van een vochtvasthoudende bodem en breidt zich daar via uitlopers sterk uit. Samen met Alchemilla en Coreopsis verticillata die beide een paar keer terug komen, zijn de Lysimachia’s de sterkhouders van de border. Ik heb hier en daar ook wat wit in de border gebruikt, wat een fris effect geeft. Het komt van Anaphalis margaritacea, Hosta plantaginea, die laat in de zomer geurt als een lelie, en van  een phlox. Een andere gewaardeerde plant is Sedum   alboroseum ‘Mediovariegatum’. Sedums zijn met hun dikke blad en lang groen blijvende bloem altijd dankbare planten om voor vormcontrast met andere vaste planten te zorgen. De bloem kun je er desgewenst uitknippen als de kleur niet harmonieert met de rest. Er staan ook een paar hemerocallissen; de ranke H. lilioasphodelus bloeit vroeg, heeft kleine elegante bloemen en ruikt heerlijk, H. ‘Happy Returns’ herbloeit in augustus/ september en een gekregen Amerikaanse cultivar heeft mooi gegolfde bloemranden. Ook de slakken weten hem te waarderen.

 



Er staan ook enkele rozen in deze border: R. ‘Graham Thomas’ (rechts boven) en ‘Golden Celebration’ (boven, midden) van Austin, ‘Pimprenelle’ (links boven) van het Franse huis Delbard met goudgele bloemen die later lichtgeel worden en mooie meeldraden; de bloemen zijn meestal enkel, maar hebben soms een dubbele rij bloemblaadjes. En dan staat er ook nog ‘Chinatown’. Die laatste heb ik in pot gekocht; het was een klein onooglijk struikje, maar de teler verzekerde mij dat het gauw een grote forse struik zou worden van 2x2 meter . Niet dus. Na 8 jaar is het nog steeds een miezerig struikje, dat met moeite enkele bloemen (geen tien) produceert. Maar het zijn wel heel mooie bloemen.. .Het staat er dus nog altijd. ‘Golden Celebration’ kwam hier per ongeluk; geleverd als één van drie bestelde ‘Geoff Hamilton’ s. Kan gebeuren. Het is een mooie gevulde roos met een sterke geur, die prima in een vaste plantenborder past: nieuwe takken groeien nogal oncontroleerbaar alle kanten op, wat resulteert in rozen die her en der tussen de buurplanten opduiken.

Voor herfstbloei zorgen o.a. Helianthus ‘Lemon Queen’ en Clematis ‘Bill Mckenzie’. Die laatste groeit door een Philadelpus en versiert die met groene ballonnetjes, vrolijke bloemen en tenslotte, tot diep in de winter, met glanzende zaad”dozen”.

Tussen de planten staan narcissen en tulpen voor het voorjaar.

 

17:32 Gepost door Els in De gele border | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vaste plant, roos, clematis, austin |  Facebook |

16-10-07

De punt

 

allerlei 2 004 copy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stevig verankerd tegen het terras ligt  een driehoekig bloemen(schier)eiland, uitlopend op een stompe punt,  gewoonlijk “de punt” genoemd. Het is een border van een meter of acht lang en tussen de drie meter en 75 cm breed, die op een kleine helling ligt en daardoor behoorlijk gedraineerd is.
Dàt en het feit dat hij van 10 uur ’s morgens tot in de late namiddag in de zon ligt, maakt deze border geschikt voor planten die liever wat droger staan, zeker in de winter. Er staan hier dan ook veel grijsbladige planten, gecombineerd met blauw en hier en daar wat geel, dat komt van het blad van Tradescantia ‘Sweet Kate’, van de overal te gebruiken Alchemilla mollis of van de Meilland-roos  ‘Marco Polo’.

Voor het blauw zorgen eerst Camassia leichtlinii ,Viola sororia ‘Freckles’ (die blauwe sproetjes heeft op verder witte bloemblaadjes en zich enorm uitzaait) en Baptisia australis, gevolgd door Nepeta f. ‘Six Hills Giant’, een onvermoeibare bloeier die tot september doorbloeit, al dan niet afgeknipt na de eerste bloei. Als je dat wel doet, begint de plant gewoon opnieuw fris blad en bloem te maken. Doe je het niet, dan valt de plant open en komen er vanuit het hart  óók nieuwe scheuten, terwijl de opengevallen takjes bloeien op jonge zijscheuten. Voor elk wat wils dus. Samen met de Nepeta bloeien Galega orientalis, Tradescantia’s en Geranium 'Brookside’, ‘Orion’ en ‘Rosanne’. Die laatste blijft maar doorbloeien tot half september, waarbij ze in de naburige planten klimt. Kort daarop verschijnt ook Veronica longifolia ‘Blauriesin’ met haar mooie donkerblauwe pijlen. Helaas breidt ze zich hier niet uit, in tegendeel, ik moet regelmatig wat bijplanten. Hetzelfde geldt voor Aster frikartii ‘Mönch’. Tegen eind augustus geven Caryopteris ‘Grand Blue’, Clematis heracleifolia ‘New Love’ (onderaan, midden), de zeer hoge (2m) maar niet snel omwaaiende Salvia uliginosa ‘African Skies’  (onderaan, links) en de mooie Salvia patens kleur aan de border. Deze laatste is bij ons niet betrouwbaar winterhard, dus zaai ik hem ieder jaar in februari. De laatste jaren komt hij echter steeds terug. Samen met Ceratostigma plumbaginoides (midden, tweede van onder) en Aconitum carmichaeli zorgen deze vier voor blauw tot het vriest.