11-10-07

De banaan

 

banaan, lente
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Het pad dat tussen de dubbele border doorloopt, komt uit op een rond grindterras onder een Juglans nigra, de Amerikaanse (of zwarte) notelaar. Dat is een heel prettige schaduwboom. Bij tropische dagen, als het ook onder een zonnescherm nog veel te warm is, zitten we hier merkbaar frisser. Het bladerdek is niet helemaal gesloten en laat voldoende licht door. De zon komt hier alleen ‘s avonds laat, en dan nog alleen in juni en juli. Het is ook plezierig om de tuin vanuit een andere hoek te bekijken. We zitten hier vlak bij “de banaan”, onze schaduwborder, die zijn naam aan zijn vorm te danken heeft. In dit perk komt praktisch nooit direct zonlicht als de bomen eenmaal in blad staan, maar anderzijds is de schaduw ook vrij licht omdat het voornamelijk berken zijn die het zonlicht filteren. Heel wat planten groeien en bloeien  hier prima, op voorwaarde dat ze voldoende vocht krijgen. Dat is wel eens een probleem, omdat de berken met hun uitgebreide wortelgestel zich eerst bedienen. 
De banaan is in mei en juni op zijn mooist, als het jonge blad van hosta’s, Tiarella cordifolia, Salomonszegel en dergelijke nog niet (te veel) te lijden hebben gehad van grote hitte of een slakkenplaag. Bij de hogere planten vind ik het jonge, bewasemde blad van Kirengeshoma  erg mooi, en blad én pluimen van de gewone geitenbaard, juist voor de bloemen helemaal open gaan. Er staat ook vingerhoedskruid, en sinds jaar en dag ook een flinke pol Campanula lactiflora, ooit uit zaad opgekweekt. De ranke Thalictrum rochebrunianum zorgt maandenlang voor slanke donkerpaarse stengels met lichtpaarse bloemetjes die mooie meeldraden hebben. Geranium nodosum met zijn mooie glanzende blad zorgt lager bij de grond voor lichtpaars, de hele zomer lang, en eind september verschijnt dan Aster ageratoides ‘Asran’, samen met late akonieten.  

Natuurlijk telt de border ook enkele hydrangea’s, wat dacht u. De eerste Hydr. ‘Veitchii’ die ik ooit had, werd hier een enorme struik, maar ging daarna dood. Gelukkig had ik het jaar daarvoor stekken genomen, zodat ik op een andere plaats opnieuw kon beginnen. Een paar jaar geleden heb ik een stek daarvan weer op de plaats van de eerste teruggeplant, maar waarschijnlijk is het wortelgestel van de berken ondertussen verder naar voren gekomen, onder de banaan, want ‘Veitchii’ doet het daar niet goed. H. ‘Izu no Hana’ wil wél, en de mooie kleur paars-roze bevalt me zeer. H. aspera sargentiana met zijn grote fluwelen blad is een mooie bladplant, maar vraagt wel tijdig een gieter water.

 

Achter en opzij van de schaduwborder groeien vele narcissen in groepjes in het gras. In maart is het een idyllisch zicht. De opgroeiende planten van de banaan verstoppen daarna hun afstervend loof. Tot juni slalommen we er met de grasmachine tussendoor, pas dan wordt alles afgereden.

 

 

15:59 Gepost door Els in De banaan | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hydrangea, vaste planten, schaduwtuin |  Facebook |

30-09-07

Verkleuring bij hydrangea's

 

Homigoverkl


In de herfst is de verkleuring van bloem en blad  bij hydrangea's een extra bonus. De meeste serrata’s bloeien niet zo lang als de hortensia’s met bolvormige bloemen. Dat komt mede omdat de schermbloemigen na de bloei van de randbloemen die de insecten naar de plant gelokt hebben, hun energie gaan steken in de zaadvorming van de kleine vruchtbare bloemen in het midden. De lokbloemen draaien dan om en beginnen van kleur te veranderen. Dat gebeurt, afhankelijk van de bloeiperiode, al in volle zomer, zodat in de herfst de lokbloemen vaak al verschrompeld zijn. Daar staat tegenover dat het  blad van serrata’s vaak wel heel mooi rood verkleurt, terwijl sommige, zoals H.serrata ‘Blue Bird’, nog vrij veel nieuwe bloemen geven. Bij de macrophylla’s, vooral die met bolvormige bloem maar ook bij de lacecaps, zie je soms prachtige verkleuringen, en hoe blauwer de bloem was, hoe donkerder bordeauxrood de herfstkleur. Roze of mauve bloemen worden eerder steenrood. Ik vind ook de groen-grijze kleur van ‘Blaumeise’ heel mooi (hieronder links boven), en het lichte groen van bijvoorbeeld ‘Otaksa’ (rechts).Verder, steeds van links naar rechts: 'Ayesha' en 'Veitchii', 'Kluis Superba' en 'Admiration', 'Homigo' en 'Blue Bird'.
De variëteiten ‘Homigo’ en ‘Hopaline’ waarvan de veredelaar de verkleuring sterk in de verf zet, zijn bij mij  eind september alleen nog maar aan de rand van de bloem rood aan het worden. Ze vertonen geen tekenen van verdroging of verrotting, hoeveel het ook regent. De bloemen staan in enorme koepelvormige schermen; bij 'Homigo' zijn ze groot en hebben een getande rand terwijl de individuele bloemetjes van 'Hopaline'  veel kleiner zijn. Ze zijn heel mooi als ze nog kleur hebben, en ook als ze daarna groenig worden. Hun zusje ‘Hobergine’ lost de verwachtingen niet in: de kleur is bij ons in de tuin een dof donkerroze, zonder een spoor van aubergine, ondanks toediening van aluminiumsulfaat vorig jaar september en dit voorjaar. De bloem is ook niet interessant van vorm, en ik heb evenmin iets gezien van mooie najaarsverkleuring. Maar hydrangea’s hebben de naam een paar jaar te moeten staan voor je de kleur kunt beoordelen, dus vooralsnog krijgt ze het voordeel van de twijfel. Je hoort wel eens zeggen dat de leden van deze serie minder winterhard zouden zijn. Benieuwd hoe ze zich gedragen als het nog eens stevig zou vriezen.


 

'Hopaline', eerste fase

 

'Hopaline', tweede fase

 

 

 

 

 

'Hopaline', derde fase

25-09-07

De voortuin

 

De voortuin

 

Als je aan het einde van de grindweg links indraait, zie je links en rechts  gemengde borders met heesters en vaste planten. Enkele jaren geleden  deed  een  flinke storm een grote boom van de buren in onze tuin belanden. Hij sleurde een aantal heesters in zijn ondergang mee.Toen alles was opgeruimd bleef er een leegte over, maar ook genoeg licht om aan klimrozen te durven denken.  Langs de rand staan najaarsbloeiers: asters, sedums, fuchsia’s en grassen, terwijl stekken van buxus langzaam uitgroeien tot vierkante blokken die in de winter voor wat vorm moeten zorgen. De primula’s die ik hier jaren geleden, na gedane dienst in huis, heb uitgeplant, zorgen in het voorjaar voor kleur. Tegen het huis aan bloeien de azalea’s. Tussen de struiken is hier en daar een doorzicht naar de achtertuin.

 

 

 

 

 

 

 

Langs de toegang tot de voordeur hebben enkele hydrangea’s een plaatsje gevonden. Van januari tot april groeien er tussen hun kale takken Helleboris orientalis-hybriden, die in februari/maart het gezelschap krijgen van krokussen.

 


 

           
 
 
 
 
 
Eind september ziet dat er dan zo uit:
                                         

21:10 Gepost door Els in De voortuin | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hydrangea, grassen |  Facebook |