11-10-07

De banaan

 

banaan, lente
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Het pad dat tussen de dubbele border doorloopt, komt uit op een rond grindterras onder een Juglans nigra, de Amerikaanse (of zwarte) notelaar. Dat is een heel prettige schaduwboom. Bij tropische dagen, als het ook onder een zonnescherm nog veel te warm is, zitten we hier merkbaar frisser. Het bladerdek is niet helemaal gesloten en laat voldoende licht door. De zon komt hier alleen ‘s avonds laat, en dan nog alleen in juni en juli. Het is ook plezierig om de tuin vanuit een andere hoek te bekijken. We zitten hier vlak bij “de banaan”, onze schaduwborder, die zijn naam aan zijn vorm te danken heeft. In dit perk komt praktisch nooit direct zonlicht als de bomen eenmaal in blad staan, maar anderzijds is de schaduw ook vrij licht omdat het voornamelijk berken zijn die het zonlicht filteren. Heel wat planten groeien en bloeien  hier prima, op voorwaarde dat ze voldoende vocht krijgen. Dat is wel eens een probleem, omdat de berken met hun uitgebreide wortelgestel zich eerst bedienen. 
De banaan is in mei en juni op zijn mooist, als het jonge blad van hosta’s, Tiarella cordifolia, Salomonszegel en dergelijke nog niet (te veel) te lijden hebben gehad van grote hitte of een slakkenplaag. Bij de hogere planten vind ik het jonge, bewasemde blad van Kirengeshoma  erg mooi, en blad én pluimen van de gewone geitenbaard, juist voor de bloemen helemaal open gaan. Er staat ook vingerhoedskruid, en sinds jaar en dag ook een flinke pol Campanula lactiflora, ooit uit zaad opgekweekt. De ranke Thalictrum rochebrunianum zorgt maandenlang voor slanke donkerpaarse stengels met lichtpaarse bloemetjes die mooie meeldraden hebben. Geranium nodosum met zijn mooie glanzende blad zorgt lager bij de grond voor lichtpaars, de hele zomer lang, en eind september verschijnt dan Aster ageratoides ‘Asran’, samen met late akonieten.  

Natuurlijk telt de border ook enkele hydrangea’s, wat dacht u. De eerste Hydr. ‘Veitchii’ die ik ooit had, werd hier een enorme struik, maar ging daarna dood. Gelukkig had ik het jaar daarvoor stekken genomen, zodat ik op een andere plaats opnieuw kon beginnen. Een paar jaar geleden heb ik een stek daarvan weer op de plaats van de eerste teruggeplant, maar waarschijnlijk is het wortelgestel van de berken ondertussen verder naar voren gekomen, onder de banaan, want ‘Veitchii’ doet het daar niet goed. H. ‘Izu no Hana’ wil wél, en de mooie kleur paars-roze bevalt me zeer. H. aspera sargentiana met zijn grote fluwelen blad is een mooie bladplant, maar vraagt wel tijdig een gieter water.

 

Achter en opzij van de schaduwborder groeien vele narcissen in groepjes in het gras. In maart is het een idyllisch zicht. De opgroeiende planten van de banaan verstoppen daarna hun afstervend loof. Tot juni slalommen we er met de grasmachine tussendoor, pas dan wordt alles afgereden.

 

 

15:59 Gepost door Els in De banaan | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hydrangea, vaste planten, schaduwtuin |  Facebook |

10-10-07

De dubbele border

 

P1010008 copy

 

 

Vanuit de witte tuin kun je (minstens) twee kanten op: via de houten trapjes naar het hoger gelegen gazon, om van daaruit de grote dubbele border te bekijken, of het pad  -dat dwars door de border loopt- verder volgen naar het terrasje onder de notelaar, om vandaar het grasveld op te draaien. De overheersende kleuren zijn hier paars, blauw, violet en roze, met wat grijs en wit. Het is de oudste border van de tuin, aangelegd in 1993. Ik had de paarse border in Sissinghurst gezien, en de grote border bij Mevrouw van Bennekom in Veere: prachtig allebei, van kleur en vorm, m.i. bestaan er geen mooiere. Maar onze border krijgt pas ‘s middags zon, en in de schaduw oogt donkerpaars gauw…donker. Meer roze was dus nodig, en grijs, maar merkwaardig genoeg wil een plant als Artemisia ludoviciana die elders in de tuin woekert, het hier niet doen. Ik wilde persé een vasteplantenborder: die ademt een bepaalde sfeer uit die verstoord wordt door heesters. Vind ik. Na meer dan 10 jaar verplanten, herschikken, proberen en corrigeren  begin ik tevreden te zijn met wat het geworden is. Meestal. Ondertussen  is er één roos in geslopen, ‘Gertrude Yekill', en eigenlijk vraag ik me ieder jaar af of ik die er niet beter uit zou gooien: te zwaar en te stijfjes. Ik ben wel tevreden met de clematissen die voor hoogte zorgen: tegen de achtergrond van het meters hoge talud mag dat wel. En de laatste twee jaar (waarin de belangrijkste tuinvraag was: waar vind ik nog een plaatsje voor een hydrangea) heb ik ook een aantal hydrangea’s aangeplant: die zie je alleen als je over het pad loopt; vanop het terras  en het gazon zijn ze niet zichtbaar. En hoe dan ook vind ik de lacecaps en voorral de serrata’s prima passen in een vasteplantenborder.

  

 
 

In de vroege zomer is de border mooi omdat iedere plant dan nog op de hem toegemeten ruimte staat, en bepaalde effecten die ik wil bereiken met vorm en kleur ook inderdaad zo overkomen. Later, als het eens flink gestormd heeft of planten als geraniums zich nonchalant door hun buren heen hebben gewerkt, overheerst een indruk van rijkdom en overvloed.  Door zijn ligging tegen het talud aan, krijgt de border pas na de middag zonlicht. Daardoor reiken de bloemen allemaal naar vóór. Het is dus nodig voldoende te steunen. Een ander probleem is fotograferen: mét zon is het contrast met het donkere talud groot, zonder zon zijn sommige hoeken te donker.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hieronder een hoek van de border midden zomer, half september en half oktober. In het najaar harmoniëren asters, akonieten en persicaria’s mooi met het verkleurende blad van de bomen op de achtergrond.

        

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 De border blijft nog even staan, tot nachtvorst de meeste planten veranderd heeft in een zwarte brij. Dan haal ik de resten weg en breng een laag compost aan. Ik denk dat rot materiaal geen enkele winterbescherming biedt, en het “feeërieke uitzicht “ na nachtvorst of ijzel heb je ook maar één keer. Bovendien kan blad met meeldauw (asters, monarda’s) dat te lang op de plant blijft staan het vroeg uitlopende nieuwe blad aantasten. Weg ermee dus, na die eerste vorst. Een lekker ouderwets opgeruimde border voorzien van een laag compost is ook mooi!

17:00 Gepost door Els in De dubbele border | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vaste planten |  Facebook |